Kanaaleilanden: typisch Brits met Franse jeu
We betreden een andere wereld, waar het getij onze klok is, de zee de provisiekast en de bloemen het hele jaar door bloeien. Waar het heden het verleden tegenkomt en chic hand in hand gaat met echte eenvoud. Waar de kracht van de zee kusten en karakters heeft gevormd. Eilanden met ruimte om te zwerven en te ontdekken.
Bestemming: Jersey
Bekend om:- De vuurtoren van Corbière Point
- Fietsmogelijkheden
- Duitse bunkers uit de Tweede Wereldoorlog
- De dertig torens die in de 18e eeuw gebouwd werden als verdedigingslinie tegen de Fransen
- Jersey royals, de lekkerste aardappels ter wereld
- De paardenracebaan bij Grosnez
- 27 prachtige stranden
- De ‘glazen kerk’ in Millbrook
- De Jersey War Tunnels met het ondergrondse hospitaal
- Jersey Pottery voor aardewerk en aardbeien met slagroom
- Kasteel Mount Orgueil in Corey met uitzicht op de stranden van de Franse kust
- La Mare Vineyards met een prima pinot noir
- La Hougue Bie, de oudste plek van het eiland
- Moonwalk over de bodem van de zee
- De overdekte Victoriaanse markt in St. Helier
- Wandelingen over de klifpaden
Zaterdag: de vuurtoren van Corbière Point
In de blauwe zee doemt het eiland Jersey op. Hoe lager we vliegen, hoe duidelijker de witte huizen, door heggen omzoomde weggetjes, de heuvels en de kustlijn worden. De zon straalt en zorgt meteen voor vakantiegevoel. Ja, met de bekende ruzies over kaartlezen en of dit nu wel echt de eerste straat rechts is. Verdwalen kan niet op een eiland, besluit ik. De fotograaf laat zien dat het wel kan en dat het eiland veel groter is dan we vanuit de lucht dachten.In het hotel dat we dan toch vinden, worden we vriendelijk welkom geheten in onberispelijk Brits en vervolgens door een meisje met een bijzonder accent verder geholpen. Brits, nee. Frans, nee. Onverstaanbaar, ja. Het blijkt een Pools accent te zijn. Het gaat zo goed met de eilanden, dat nog maar weinig inwoners zich bezighouden met het ontvangen van toeristen. Daar draagt een uitgebreide Poolse kolonie nu zorg voor. Je went gelukkig snel aan het bars uitgesproken Engels.
Met de gids in de hand gaan we op ontdekkingstocht naar het mooiste van het eiland, de stranden en de beroemde vuurtoren die als een waarschuwende vinger naar de lucht wijst. We kronkelen over rustige country lanes, langs vrolijk gekleurde huizen en bereiken uiteindelijk Corbière Point.
Bij eb is de vuurtoren omringd door puntige rotsen en is de weg ernaartoe zichtbaar. Het getijdenverschil bij de eilanden is ruim 10 m – bijna het grootste ter wereld. Als de vloed haar hoogste punt heeft bereikt, is de weg verdwenen en wordt de toren omspoeld door golven die beuken op de rotsblokken langs de kust. Meeuwen zweven op de thermiek, de zon kleurt de stenen warmgrijs en laat de heidevelden helderpaars oplichten, voor hij goudgeel achter de horizon verdwijnt.
Zondag: day at the races
Overal op het eiland staat het aangekondigd: vandaag zijn er paardenraces op de baan bij Grosnez. We rijden de kustweg over en parkeren met zicht op zee. Ongenaakbare klippen vormen een schril contrast met de lange, goudgele stranden waar we gisteren zo heerlijk hebben gewandeld.De races doen me denken aan een mini-Ascott. Iedereen is feestelijk uitgedost, vrouwen in zwierige jurken en met hoeden, mannen in stoere outfits. De jockeys en hun paarden presenteren zich voor elke race aan het publiek, er kan gewed worden en in partytenten worden sandwiches verkocht. De Engelse volbloeds denderen langs, hun hoeven roffelen over het gras. In de verte schittert de zee en wandelaars dwalen door de uitgestrekte velden met wilde bloemen.
Maandag: geschiedenisdag
De zon laat ons vandaag in de steek, een mooi moment om cultuur te snuiven. We beginnen bij de Jersey War Tunnels, in de Tweede Wereldoorlog gebruikt als ondergronds Duits hospitaal. Voor ik naar binnen ga, krijg ik bij de kassa een paspoort mee en vanaf nu ben ik Dennis Philip le Cuirot, alleenstaand, geboren in 1926.Het is 27 januari 1941 en de oorlog is al even aan de gang. De Engelsen hebben besloten de eilanden niet te verdedigen tegen een Duitse invasie. Ze hebben de bewoners de kans gegeven te evacueren en maar liefst 25.000 eilanders vertrekken tussen 20 en 28 juni 1940, alles achterlatend. Ze denken voor een paar weken, het worden vijf jaren.
Op 28 juni nemen Duitse troepen het eiland over. Ze omschrijven het als het land van melk en honing, vanwege het perfecte, milde klimaat. Ze kunnen er paardrijden en ijsjes eten. De overgebleven eilandbewoners noemen hen groene vliegen, vanwege hun uniformen.
In 1941 zijn er geen melk en honing meer, de bewoners leven op zeewier en schaaldieren. Ongeveer 140 mannen en vrouwen proberen tijdens de bezetting te vluchten. Als je gepakt wordt, verdwijn je in een concentratiekamp. Ik, Dennis le Cuirot, ben één van hen. Op 3 juli 1944 ontsnap ik samen met Colleen Querée succesvol en beland in St. Malo. Vanaf dat moment ontbreekt van mij ieder spoor.
Wat er met het eiland in oorlogstijd is gebeurd, komt tot leven in de indrukwekkende War Tunnels, in de oorlog bekend als Ho8, een ondergronds ziekenhuis dat tussen 1941 en 1944 door dwangarbeiders in de rotsen werd uitgehakt. Na een poosje zoeken vind ik tussen de vele foto’s en krantenartikelen ‘mijn’ verhaal, het verhaal van Dennis le Cuirot.
We worden weer gewoon Marjolein en Peter in de serene St. Matthews Church van Millbrook, met zicht op de prachtige, devote glazen engelen van René Lalique. Van buiten leek de kerk saai, maar we zijn blij dat we er naar binnen zijn gegaan.
Dinsdag: de moonwalk bij Grouville
Lopen op de maan, het lijkt onmogelijk maar de sensatie wordt waar als met eb het water zich ver van het land heeft teruggetrokken. We wandelen over de zeebodem naar de vierkante Seymourverdedigingstoren in de verre verte. Onderweg zien we bijzondere schelpen, grillige rotspunten en wuivende wierformaties, die wachten tot het water hen weer voor even een nieuw leven geeft. In de lege oneindigheid ontmoeten we een oesterkweker, die de tafels met de kwetsbare schelpen flink opschudt. Ik vind het één van de bijzonderste wandelingen die ik ooit heb gemaakt, want waar kun je zo ver de zeebodem bedwingen?We lunchen in de schaduw van Mount Orgueil Castle, waar het verleden heden wordt. Dan rijden we naar het tussen groene lanen verborgen La Hougue Bie, waar op een neolithische grafheuvel een prachtig kerkje prijkt. Je kunt de grafheuvel inlopen; piepkleine mensen, die neolithiërs! Op de weg ernaartoe vinden we in de berm de lekkerste bramen die ik ooit heb geproefd. Zoet en mooi, zoals het hele eiland. Als we terugrijden, dobberen de bootjes die eerst op het droge lagen op het ritme van de branding. Ons maanlandschap is zee geworden.
Bestemming: Guernsey en Herm
Bekend om:- St. Peter Port
- Hauteville House van Victor Hugo
- Moulin Huet Bay, geschilderd door Renoir
- Hedge batches, winkelkraampjes langs de weg/in de heg
- Lihou Island
- De breiende Olive
- De menhir bij de kerk van St. Martin, la Gran’mère du Chimquière
- The Beach Café, het op één na beste strandcafé ter wereld bij Fermain Bay
- Little Chapel in St. Andrews Parish, een minikopie van de kathedraal van Lourdes
- Het exclusieve zilver- en goudsmeedwerk van Bruce Russell & Son
- De dolmen van Déhus, waar een ingekerfde figuur met pijl en boog zichtbaar is, de bewaker van de grafkamers
- De boottocht langs de eilanden op zoek naar papegaaiduikers en
- Dolfijnen met Island RIB Voyages
- Het scheepswrakkenmuseum Fort Grey
- The Millennium Tapestry
Woensdag: naar Guernsey
We nemen afscheid van Jersey en na een boottocht van veertig minuten zien we St. Peter Port op Guernsey, met volgens de boeken het mooiste haventje van Europa. We logeren in het piepkleine dorp St. Martin en weer lukt het ons om hopeloos te verdwalen in de groene lanen en smalle straten.We besluiten om de ontdekking van Guernsey goed aan te pakken en de weg rond het eiland te nemen om niets van het moois te missen. Op weg naar de kust komen we langs Little Chapel, het kleinste godshuis ter wereld. Het werd opgebouwd uit scherven en is een kopie van de kathedraal in Lourdes. We lopen door de derde versie, waar als er een mis gehouden wordt maar plaats is voor acht mensen. De eerste kapel werd afgebroken omdat niemand hem mooi vond, de tweede omdat hij te klein was voor de bisschop.
Donderdag: de tocht naar het paradijs
Herm ligt op twintig minuten varen van Guernsey. Twintig minuten naar een onaangetast paradijs met zandduinen, gouden stranden, helderblauw water, verscholen baaien, bossen en stranden waar helder water grenst aan schitterend wit zand dat bestaat uit miljoenen kleine schelpdeeltjes. In het plaatsje ligt in een tropische tuin bij het ieniemieniekerkje het graf van Peter en Jenny Wood, die in 1949 voet aan land zetten op Herm, er verliefd op werden en er een paradijs van maakten.In twee uur lopen we rond het eiland, om tot slot in stijl te flaneren in de tuinen van de White House Hotel en de prachtige cottages (te huur!) van Manor Village. Herm is de parel op de kroon van de Kanaaleilanden, zoveel is zeker.
Vrijdag: breidag
In Le Tricoteur in Perelle Bay treffen we een levende bezienswaardigheid: de rap van de tongriem gesneden Olive. Op maandag-, woensdag- en vrijdagochtend laat zij haar pennen in een razend ritme tikken, terwijl ze de ene na de andere traditionele guernsey, de traditionele schipperstrui, afwerkt.’s Middags dalen we af naar Fermain Bay, waar we eerst genieten van de lunch en daarna van het terras van het Fermain Valley Hotel, met prachtig uitzicht en aan het einde van de middag tapas en vrolijke jazzmuziek. Vrijdag: vakantiedag!
Zaterdag: kanonschoten en Victor Hugo
Victor Hugo noemde Guernsey streng en zachtmoedig. Streng is inderdaad de grillige kust met kliffen die steil uit zee oprijzen, zachtmoedig is het binnenland met glooiende heuvels en smalle lanen, begrensd door bloemen en in de weilanden de Guernseykoeien. De Franse schrijver bewoonde tussen 1855 en 1870 als balling Hauteville House, samen met zijn vrouw, kinderen en op korte afstand zijn maîtresse. Hij schreef er zijn beroemde roman Les Misérables. Het interieur en de tuin zijn door hem zelf ontworpen en vertonen sterke oosterse invloeden.Vanuit de paradijselijke tuin met heerlijk geurende rozen hebben we een prachtig uitzicht op Castle Cornet en Sark op de achtergrond. We zijn mooi op tijd voor het noon-day gun shot, dat elke dag om twaalf uur vanuit het kasteel over de haven klinkt. Een oude traditie, die is ingezet aan het begin van de 19e eeuw om de soldaten op te roepen terug te gaan naar hun barakken.
De ceremonie is bijzonder om te zien. Twee gezagsdragers prepareren nauwkeurig het kanon en lossen het oorverdovende schot. Daarna is er een fotomoment (wie wil het niet?) en dan verdwijnen de heren in het kasteel. Castle Cornet is gebouwd in de 13e eeuw en was meer dan 700 jaar een militair bolwerk dat vele malen werd aangevallen. Het was achtereenvolgens in handen van Engelsen, Fransen en Duitsers. Nu is het een monument van een boeiende geschiedenis.
