Barcelona: tapas, Gaudí en Paralympics
Rolstoeltoegankelijk?
Wij, vier meiden van 20 en 21 jaar en allen student communicatie, willen dit maar al te graag eens gaan bekijken. We gaan daarom op pad met camera en blocnote om met eigen ogen te zien hoe toegankelijk deze stad nu echt is. Geen van ons vieren is een rolstoelgebruiker. Om toch zelf te ervaren hoe het is om op vakantie te zijn in Barcelona met een rolstoel, lenen we voor een dagje een rolstoel van een vriendelijke Zwitserse jongen uit ons jeugdhotel.Onze eerste bestemming is toeristische trekpleister número uno: La Sagrada Família, de nog steeds niet afgebouwde kerk van Gaudí. Het moet een prachtig kunstwerk zijn volgens alle reisgidsen. Het blijkt al snel dat wij niet de enigen zijn die op het briljante idee zijn gekomen om deze kerk vandaag te bezoeken. Lange rijen vol met mensen staan voor de ingang te wachten op een entreekaartje.
Streepje voor
Als rolstoelgebruiker hebben we gelukkig een streepje voor. Een aardige meneer helpt ons vrijwel direct via een extra brede rolstoelingang naar binnen en daar staan we dan oog in oog met de Sagrada Família, de rij met wachtende mensen achter ons. Dit is gaaf! Een unieke belevenis. Met Joliene als duwer (dit is wel nodig voor enkele kleine heuvels) gaan we in de menigte naar de ingang van de kerk.Eenmaal binnen zien we dat we helaas niet met de rolstoel naar de toren kunnen. De lift is hier niet geschikt voor. Achteraf zijn we blij dat we niet naar boven gaan, want we zien een rij staan met minstens 1,5 uur wachttijd. Bovendien is het beneden ook mooi en indrukwekkend genoeg om te kunnen genieten. We kijken onze ogen uit naar alle kunstvormen van Gaudí. Opvallend zijn de vele werkmannen in het afgezette terrein die bezig zijn met de verdere bouw en de zoveelste renovatie van de kerk. We vragen ons af of deze kerk ooit uit zijn steigers komt.
Busje komt zo
Met de rolstoel vertrekken we richting de opstapplaats van de publieke stadsbus. We willen deze vorm van vervoer ook eens uitproberen. Nog geen 10 minuten staan we te wachten als we een bus zien aankomen. De buschauffeur ziet ons ook direct en Kirsten kan met haar rolstoel via een uitschuifbare klep naar binnen. Joliene geeft haar een klein duwtje en hup, daar staat de rolstoel op een speciale rolstoelplek.Het reizen binnen Barcelona blijkt met deze bus dus uiterst geschikt te zijn. Helaas zijn we door ons enthousiasme vergeten te kijken waar deze bus eigenlijk heen rijdt en een klein half uur later vragen we ons af waar we ondertussen zijn beland. Omdat we echt niets meer van de omgeving herkennen, besluiten we maar op de stopknop te drukken, die aangepast is op de hoogte van de rolstoelgebruiker.
De buschauffeur merkt meteen op dat hij bij het stoppen de klep weer zal moeten uitschuiven. We stappen ergens uit ver weg van het centrum van de stad. Dan maar weer terug met de eerstvolgende bus. Opnieuw een hele belevenis. Deze chauffeur schuift ook vriendelijk de automatische klep voor Kirsten uit. Wat zijn de Spanjaarden behulpzaam!
Toegankelijk Barcelona
Het is vrijdag. We hebben een afspraak met Craig Grimes. Wij zijn benieuwd wie deze man is met wie we in Nederland via de telefoon en het e-mailcontact mee hebben gehad. Deze jongeman van 31 jaar is inwoner van Barcelona. Hij zit in een rolstoel en met zijn eigen bedrijfje www.accessiblebarcelona.com verzorgt hij aangepaste vakanties. Tijd om al onze vragen op hem af te vuren. Het interview wordt gehouden op het dakterras van één van de meest luxe hotels van Barcelona. Met een koele frisdrank, een uitzicht op zee en een warm zonnetje op onze huid is het absoluut geen straf om hier aan ons schoolproject te werken.Craig vertelt ons: “Barcelona is dé hippe stad met alle nodige aanpassingen voor de rolstoelgebruiker. Je kunt hier prima vertoeven, er is hier veel te doen en te zien voor iedereen, ook al heb je een beperking.’’ Hij neemt ons mee naar één van zijn favoriete aangepaste hotels in de buurt, die hij ook aan zijn klanten aanbiedt. We bekijken samen met Craig de kamers en extra faciliteiten en zien een aangepast toilet, douche en badmeubel; de ruimte tussen het bed en de muur is groot en er zijn nergens drempels of treetjes te bekennen. Alles ziet er prima uit.
Behendig
Na het interview maken we nog een kleine wandeling door een gedeelte van Barcelona samen met een racende Craig. Hij is zo ontzettend behendig en snel dat wij als jonge meiden het lopen nauwelijks bij kunnen houden! Onderweg laat hij ons een speciaal rolstoelpad zien dat de weg begaanbaar maakt voor rolstoelgebruikers. Naast dit pad bestaat de weg namelijk uit moeilijk begaanbare klinkers.Ook neemt hij ons mee naar een rolstoelvriendelijke rondvaartboot. Volgens Craig is dat een echte aanrader; erg leuk en zeer goed te doen voor een rolstoelgebruiker. Wij zijn ondertussen uitgeput, want de wandeling is uiteindelijk toch wel lang. Tot slot eten en drinken we samen met Craig bij een studentikoze (én dus goedkope) tapasbar. Na deze leerzame, gezellige, maar vermoeiende dag nemen wij afscheid van Craig. Hij wenst ons nog veel succes en plezier toe in Barcelona.
Olympisch dorp
De volgende dag vertrekken we voor een bezoek aan het Olympisch dorp en Parc de Montjuïc van Barcelona. Dit gedeelte van Barcelona is aangepast voor de Paralympics van 1992. Om er te komen rijden we eerst met de rolstoeltoegankelijke, futuristische trein Funicolor de Montjuïc omhoog.In het Parc de Montjuïc zijn voor enkele gedeeltes speciale rolstoelroutes uitgetekend op de kaart. Het park is op een heuvel aangelegd en is vrij steil, dus een begeleider is nodig. Als je geen sterke duwer bij je hebt is er ook de mogelijkheid met een tourbus te gaan. Deze brengt je naar de verschillende plekken op de berg.
Het Olympisch museum is ook zeker een must om te zien. Je beleeft hier de geschiedenis van de Olympische Spelen en de Paralympics door de jaren heen. Een minpuntje van het museum: er is geen lift, dus je moet de hele tentoonstelling weer langs om bij uitgang te komen.
Shop ‘till you drop
Wij zijn geen echte meiden als we niet een dag zouden shoppen in één van de vele shopwalhalla’s van Barcelona, de Passeig de Gràcia of het moderne Maremagnum aan de haven met bekende en minder bekende kledingwinkels. We vinden het heerlijk om lekker te slenteren door de oude gotische wijk Barrio Gotico met de vele donkere, kleine steegjes en straatjes met ijzeren balkonnetjes, kleine kerken en terrasjes. Deze komen vaak uit op één van de zijweggetjes van de bekende én toegankelijke Ramblas.Zon, zee, strand
Zon, zee en strand; daar zijn wij de volgende dag zeker voor wakker te maken. We gaan naar strand Icàra, het meest toegankelijke strand voor rolstoelgebruikers. We zien direct dat er een mogelijkheid voor de rolstoelgebruiker is om met een speciale plastic band te zwemmen en ook zijn er rolstoeltoiletten aanwezig. Via een speciaal paviljoen van begin tot het einde van het strand kan men met de rolstoel naar de zee rijden. Heel goed geregeld!Hapje eten
Barcelona heeft veel restaurants, van tapas tot visrestaurants. Wij gaan op onderzoek uit naar een paar topplekken die ook toegankelijk zijn voor de rolstoelgebruiker. Al snel vinden we restaurant Santa Monica, een tip van Craig. Het is een geweldig terras met uitzicht op de Ramblas! Erg gastvrij vertellen ze ons dat we even binnen mogen kijken. Daar blijkt al snel dat aan alles gedacht is. Het restaurant is prima toegankelijk.Het einde van onze trip naar Barcelona is alweer in zicht. We pakken onze spullen in en moeten op het laatst nog een klein beetje haasten om op tijd te zijn voor het inchecken van onze vlucht naar Nederland. Het was een ontzettend leerzame reis, vol met nieuwe indrukken. Barcelona is een toegankelijke stad, dat mag nu wel duidelijk zijn.
Kijk voor meer informatie over accommodaties en tips voor bezienswaardigheden en het openbaar vervoer op www.accessiblebarcelona.com. Op deze site vertelt Craig Grimes je alles over aangepaste vakanties in Barcelona.
