Door de binnenlanden van de Costa de Valencia: de route van de Turia

Het hertogdom van Llíria

Deze route loopt deels door het gewest van Camp de Turia en deels door dat van Los Serranos. We starten in Llíria, het grootste gewestelijke centrum. De Romeinen noemden het Lauro en de kroniekschrijver Plinius had het dan ook al over de wijnen van Lauro. De huidige stad groeide uit over de vlakte. Ten tijde van Filips V besloot de koning de Engelse hertog van Berwick te belonen voor zijn victorie in de slag om Almansa en hij creëerde daarom het hertogdom van Llíria. De derde hertog huwde met Maria Teresa de Silva, hertogin van Alva, die in deze stad begraven ligt. In het paleis van de Alva’s zetelt tegenwoordig de gemeenteraad.

Llíria is ook de stad van de muziek. Twee korpsen geven uitdrukking aan dit facet. Het Banda Primitiva, waarschijnlijk het oudste korps van Spanje, en de Unión Musical, opgericht in 1903.
Als je in de stad bent mag je een optreden van een van deze korpsen dan ook zeker niet missen!

Natuurgebied Alto Turia

Parallel aan de loop van de Turia liggen de dorpen van het natuurgebied van de Alto Turia, dat behoort tot het gewest van Los Serranos, her en der verspreid over een immens landschap onder het wakende oog van de hoge bergtoppen en beschut door bossen die aflopen tot aan de oevers van de rivier. De economie stoelt op de voortsbeginselen van het onontgonnen natuurlandschap en op de veeteelt en graan- en wijnbouw. De grond brengt goede wijn, vooral witte wijn, die trots kan zijn op een eigen certificaat van oorsprong.

Chelva, uit alle tijden wel iets

Chelva, een belangrijke streekstad, heeft archeologische resten uit het bronzen tijdperk, de Iberische tijd en het Romeinse rijk. De aartspriesterlijke kerk van de Moeder van de God van de Engelen heeft een monumentale gevel van de hand van Herrero. Het stadsplan weerspiegelt nog de opzet van de oude jodenbuurt.

Pal bij Chelva is een aardig stukje Romeinse arbeid bewaard gebleven. Men had een aquaduct uitgehouwen in de rotsen. Wanneer je door Chelva heenrijdt en de onverharde weg neemt naar het achterland kom je het aquaduct tegen. Na een vrij hobbelige rit kom je op een parkeerplaats uit en van daar moet je lopen. Als je het pad neemt naar het aquaduct dan zie je dat je al in het uitgehouwen gedeelte van het aquaduct loopt. Via een aquaduct, ongeveer één meter breed,
kom je aan de overkant van het ravijn, alwaar je door een zeer smalle spleet in de berg naar de andere kant toe moet. De spleet is door mensenhanden gemaakt. Aan de andere zijde aangekomen zie je dat het aquaduct verder door allerlei uitgehouwen tunnels loopt in de berg. Na honderden meters te hebben afgelegd, kom je in het open veld uit en zijn de verdere sporen uit de Romeinse tijd verdwenen…

Een monumentaal juweeltje

De weg blijft hoogte winnen tot je aankomt bij Titaguas, een dorp in de luwte van de berg van La Lámpara. Een afslag voert je naar de historische stad van Alpuente, een klein monumentaal juweel dat ingesloten tussen de heuvels beslist niet gemist mag worden. Tussen de territoria van Aragón en Castilla heeft de provincie Valencia een kleine enclave behouden van 470 vierkante kilometer dat de naam draagt van Hoek van Ademuz, el Rincón de Ademuz. Het betreft een zeer oneffen en geïsoleerd gebied. Alleen de plantages langs de rivier verzachten dit onherbergzame landschap met akkers, appelboomgaarden en moestuinen.

Meer autoroutes door het binnenland van de Costa de Valencia? We hebben nog 2 routes voor je:

• De wijnroute
• De monumentenroute

Tekst: Spaans Verkeersbureau. Fotografie: Shutterstock.