Travellers Paradise en the Plain of Jars

Vang Vieng, Phonsavan en Vientiane – 12 t/m 23 december

Mijn vorige verhaal ik af met ons plan om in Hongsa op zoek te gaan naar olifanten. Nou, dat was nogal wat. Om 06.00 uur hebben we in Luang Prabang de monniken verblijd met sticky rice (precies zoals de naam het al zegt en het is 'goddelijk'!) en bananen. Zij gaan iedere ochtend de straten af in groepjes met een bol in de hand waar locals en toeristen voedsel in kunnen doen om hen op deze manier respect te tonen. Wij begrepen niet echt waarom dit zo was, want het leek ons niet dat de monniken koude rijst wilden eten wat door honderden mensen was aangeraakt...

Daarna hadden we natuurlijk nog problemen met de pinautomaat en gehaast kwamen we bij de boot aan. De boottocht naar Hongsa zou ongeveer zes uur duren en gaat over de Mekong rivier. Deze rivier stroomt maar liefst door zes landen; China, Laos, Vietnam, Thailand, Myanmar en Cambodja. Een aantal jaren geleden hebben zij een verdrag getekend dat er niet zonder overleg aan de rivier gesjoemeld mag worden. Anders zou bijvoorbeeld de handel van je buurland negatief beïnvloed kunnen worden. Het is dus een heuse verbintenis en een goede manier om de grens over te gaan.

Traditionele Lao lunch

In het boemelkarretje van de boot naar Hongsa raakten we aan de praat met een monnik. Hij is een student in Luang Prabang en ging zijn ouders op zoeken. Ik zat natuurlijk vol brandende vragen en eindelijk kwamen we erachter waarom we nou die sticky rice aan hen hadden gegeven. Het bleek dus dat monniken wel degelijk het voedsel eten wat de halve stad heeft aangeraakt. Ze zijn er zelfs afhankelijk van. Na het ochtend ritueel leggen ze al het voedsel bij elkaar en wordt het verdeeld over twee maaltijden. Het ontbijt wordt geskipt. Of was het nou de lunch?

In Hongsa gingen we de volgende dag vol goede moed op pad. We hadden fietsen gehuurd en ik weet niet of dat nou zo'n goed idee was. Het was extreem warm en de weg werkte ook niet echt mee. We hebben bergen beklommen, met de fiets op de schouder door rivieren gestruind, gezweet als een malle en olifantenpoep gespot, maar je raadt het al. In Hongsa was er geen olifant te bekennen!

Er was sowieso niet zoveel in Hongsa, dus lichtelijk teleurgesteld vertrokken we de volgende morgen weer met de boot over de Mekong terug naar Luang Prabang. Het was een prachtige tocht, waardoor we het niet erg vonden om dezelfde weg terug te nemen en het uiteindelijk zeker geen verloren trip vonden. Deze keer deelden we de boot met locals en 50 motorbikes. Natuurlijk wilden zij hun lunch met ons delen! 'Lao-people' zijn zo ontzettend vriendelijk!

De volgende dag verder met de bus naar Vang Vieng. Volgens de Lonely Planet hét paradijs voor reizigers en damn… they were right! Heerlijk relaxen in ons eigen Lao-style hutje aan het water, met de motorbike de omgeving verkennen en feesten tot je erbij neervalt! We zijn een dag gaan tuben over de rivier. Dat is dus echt het toppunt van relaxen. Tien kilometers lang in een tube de rivier afdrijven en onderweg stoppen bij drukbezochte barretjes met keiharde muziek en fantastische hoge slingerkabelbanen! Ook zijn we een grot binnen gegaan, waar je echt je zaklamp niet kwijt moest raken. Ik vond het doodeng en zelfs David gaf toe dat hij het af en toe ook niet zag zitten.

Opvallend aan Vang Vieng:

• Het hoge chill-gehalte!
  
  
• A lot of young travellers looking for some bootie!
  
  
• In deze stad is het mogelijk om vijf afleveringen van Friends achter elkaar te zien. De cafeetjes zijn namelijk zo ingericht dat je languit op speciale kussens je drankje kunt nuttigen terwijl je aflevering na aflevering voorbij ziet komen. Heerlijk!
  
  
• Het hoge je-wordt-belazerd-waar-je-bij-staat-gehalte. De dollar en KIP (munteenheid van Laos) worden verrekend op zo’n manier dat het de café-uitbaters uitkomt.
  
  
• Op straat hoor je overal: 'Pancake?!'

Onze driedaagse motorbike trip

Tijd voor ons volgende plan! We huurden een motorbike (€ 2,- per dag) om een 3-daagse tour te doen. Ruim 250 kilometers door de bergen naar Phonsavan en weer terug. Het was echt fantastisch! Een warme wind die je lichaam koelt, 80 km/u op de lange stukken en wanneer je de heuvel opgaat hopen dat de motor het niet begeeft. Om de beurt rijden en af en toe stoppen voor iets lekkers in een dorpje.

We arriveerden pas in het donker en het was nog even een probleem om een guesthouse te vinden. Er waren namelijk veel Amerikaanse toeristen vanwege 'Hmong' newyear. Hmong is een bevolkingsgroep in Laos. Met hen kwamen we de volgende dag in aanraking toen we Phonsavan gingen ontdekken. Daar kom ik later op terug.

Nu eerst de Vietnamoorlog. We zijn namelijk niet zonder reden naar Phonsavan gereden. Tijdens de Vietnamoorlog heeft de Verenigde Staten op jacht naar de Viet Cong grote delen van Laos gebombardeerd. Voornamelijk het oosten en zuidoosten van Laos. We hebben een klein museum bezocht en op een plattegrondje gezien waar de bommen zijn gevallen. Echt vreselijk, het plattegrondje was werkelijk bezaaid met stipjes. Phonsavan is een heus oorlogsmonument en dat nemen de locals ook serieus. Naar mijn mening gaan ze er wel een beetje raar mee om. Huisjes steunen op bomhulzen, de kerstboom is versierd met kleine bomhulzen en sommige hulzen dienen zelfs als plantenbakken. Alles om de toerist tevreden te stellen.

Niet alleen dat bracht ons in Phonsavan, ook zijn er in de buurt van deze stad vier grote velden gevonden met 2.000 jaar oude potten, ook wel the Plain of Jars genoemd. Alleen foto's kunnen laten zien wat ik bedoel, dus ik bespaar mezelf de moeite om het uit te leggen. Niemand weet precies waar deze potten vroeger voor fungeerden. Sommige mensen denken dat er rijst in werd bewaard, andere beweren dat het gebruikt werd als oorlogsmechanismen. Ook hier wordt gewaarschuwd op de paden te blijven. In deze velden zijn ook veel bommen gevallen en niet alle gebieden zijn clear. De vele kraters die je tegen komt, laten je rillen over je hele lichaam.

Het Hmong volk

Overal in Laos (met in bijzonder het gebied bij Phonsavan) zie je rondom Hmong nieuwjaar jongens en meisjes gekleed in hun mooiste gewaad. Ze zingen liederen terwijl ze een bal over gooien. Dit is hun manier om te laten zien dat ze graag willen trouwen en ook direct met wie. Ook is het een manier om het kwaad van het afgelopen jaar weg te gooien en het geluk voor het komende jaar te ontvangen. Toen we even stopten om te kijken, werden we uitgenodigd om mee te spelen. Uiteraard heb ik de bal extra vaak naar David gegooid. Tevergeefs, want hij is niet op zijn knieën gegaan!

Opvallend aan Phonsavan:

• Ze willen echt overal geld voor. Toen David en ik een dorpje binnen reden met onze motorbike was het eerste wat we na het 'Welcome-bord' zagen een groot bord met:'Please buy ticket here'. Waarop D en ik tegelijkertijd verbaasd tegen elkaar zeiden:'Buy ticket? Waarvoor?'
  
  
• De bomversiersels vind ik behoorlijk opvallend!

Na weer 250 kilometers te hebben gereden waren we weer terug in Vang Vieng. Daar heb ik een zonnesteek opgelopen. Het moest eens gebeuren! Wel op een vervelend moment. Net toen ik echt niet in staat was om iets uit te voeren, hadden we weer een bustripje van vier uur voor de boeg naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Gelukkig heb ik een sterke man bij me die niet te beroerd is om me zo nu en dan te helpen. In Vientiane hebben we voornamelijk geslapen. Het was veel te warm en over het algemeen vonden we het maar een saaie stad. Maar dat is persoonlijk!

En toen was het weer bordertime... Farewell Lao and Hello Thailand! Nieuwe gerechten uitproberen, nieuwe woordjes leren en een nieuwe valuta! Wil je weten hoe het ons is vergaan in Thailand? Lees dan snel Paradijselijk Koh Tao & schokkend Koa Lak!

Ingestuurd en geschreven door: Karlijn Borst Fotografie: Karlijn Borst & David Gernaat.