Roadtrip door Tanzania

We zijn ook al snel weer terug in de African way of life. Nooit gaat hier iets volgens plan. Maar gaat het mis, dan is een oplossing zo gevonden. We hadden een schitterend reisplan dat ons van Zanzibar via Selous (het grote wildreservaat in het zuidoosten van het land) naar Mbeya en vervolgens door naar Tukuyu zou brengen.

Onbegaanbare wegen

Na aankomst in Selous blijkt dat de geplande route niet vervolgd kan worden door te vroege en te hevige regen, die de wegen onbegaanbaar heeft gemaakt. Sterker nog: we komen het kamp niet eens uit en doen dus ook geen game drives, waarvoor we hier natuurlijk wel kwamen! We zitten dus twee dagen naar een steeds sneller stromende rivier te staren. Totdat we weer weg kunnen. Terug naar Dar is de enige optie. Hier besluiten we een auto te huren om de reis naar Mbeya en Tukuyu voort te zetten, in plaats van met de bus te gaan. Want als we één ding niet gemist hebben, dan zijn het wel de dodemansritten in de lange-afstandsbussen die het hele land op hoge snelheid doorkruisen.

We vertrekken ‘s ochtends vroeg en krijgen meteen de idiote verkeerssituaties in Dar voor onze kiezen. Net buiten de stad, op een vierbaansweg gescheiden door een berm, rijden er opeens tegenliggers aan ‘onze’ kant. Echt geen enkel idee waarom een aantal automobilisten dacht: “Kom, we verwisselen eens van rijbaan en gaan lekker spookrijden”!!

Roekeloos rijgedrag

Weer wat verder worden we ingehaald door een reeks bussen, die gezien onze snelheid minstens 140 km/u moeten rijden. 140!! Later zien we een van die bussen op zijn kant in de greppel liggen. Daar kun je op wachten. Iedereen spreekt schande van het roekeloze weggedrag van buschauffeurs. Het verandert echter niets aan de regelmatige busongelukken met fatale afloop.

Dan toch echt maar liever met de auto. Dat geeft ons ook de geneugte van het aangehouden worden door de Tanzaniaanse politie. We waren alweer bijna vergeten hoe gezellig dat is. Bij de eerste tonnetjesronde politievrouwe, blauwe rok tot ver boven het brede middel, gematched met witte kniekousen, blouse en pet, die ons maant te stoppen, zijn we nog even bang dat ze haar zinnen heeft gezet op chai -thee- (of een soda, of een zawadi -cadeautje-, of welke benaming er dan ook wordt gegeven aan een klein geldbedrag). Maar nee! Wéér niet! “Hello our foreign visitors!”, klinkt het vrolijk. Dan volgt een ode aan de monogamie, denken we. “Is this your wife?” knikt de agent richting mij. “Very good! Only one wife, only one husband! Very good for globalisation!!” Nou ja, okay, is dat zo? “I wish you reach your destination safely. Mungu akibariki. God bless you.”

Lege snelwegen

De reis gaat verder richting zuiden. Hoe verder we van Dar es Salaam vandaan raken, hoe leger de snelweg. Na twee uur duiken de toppen van de Uluguru Mountains bij Morogoro voor ons op. Politiepost nummer 2: “Oooooh, where to? Tukuyu, aaaaaaah Tukuyu! Very good, very cold. Like Europe! Hahaha. And lots of food! Yes, Tukuyu, very good!”

Een paar uur later beklimmen we langzaam de steile, slingerende bergweg door de Udzungwa Mountains, na het doorkuisen van de nu volledig groene baobab vallei. Daarna de enorme zwerfkeien voor Iringa en aan het einde van de reis slingeren we door de koele Southern Highlands. Bij de derde politiepost lijkt het er even op dat we dan toch een keer een minder vriendelijke politieman treffen. “Driving license...? Horn...? Lights...? Dim lights...? Break lights...? Indicators...?”Alles wordt getest, en goed bevonden. “Congratulations sir, you have a very good car!”

Eenrichtingsverkeer

Twee weken later zijn we terug in Dar en rijden we voor het laatste dagje strand naar de ferry. Was dit straatje vroeger geen eenrichtingsverkeer, vragen we ons af? Maar voor ons rijdt een auto ook de ‘verkeerde kant’ op, dus we volgen hem gewoon. Dan blijkt dat het toch nog steeds een eenrichtingsstraat is. En ook hier treffen we weer politie. “Excuse me sir, what are you doing??” We leggen het uit en vooral de oudere politieman in de bijrijderstoel vindt onze vergissing erg grappig. Als we direct omdraaien en dit niet meer doen, komen we ermee weg, zegt de ene agent. Ach, rijd het laatste stukje ook maar gewoon tegen het verkeer in, zegt de oudere. Wat een fantastisch land, wat een fantastische (politie)mensen. We drinken er een laatste biertje op, op het strand.

Ingestuurd en geschreven door: Suzanne Heuts. Fotografie: Suzanne Heuts.