One night in Bangkok

Eerlijk toegeven: zelf ben ik per ongeluk te lang in deze stad blijven hangen. Ik werd geweigerd op mijn vlucht van Thailand naar India, omdat ik niet over het benodigde visum beschikte. Maar dat zal nodig zijn geweest om mij in deze stad te houden, en er vervolgens verliefd op te worden...

Woon een Mua Thai-wedstrijd bij

Ga Muay Thai (thai’s kickboksen) kijken in de wijk Lumphini. Alleen al om rond te hangen op het donkere binnenpleintje voor het stadion. De klanken die je hoort, is het geluid dat je mee naar huis wilt nemen. Ik moest het zien! Terwijl ik normaal iedere vorm van geweld verafschuw, wilde ik deze eeuwenoude dans beleven. De derde wedstrijd is al begonnen als ik binnen kom en voor het eerst de mat zie. Het stadion heeft de vorm van een kom, de vloer en het dak lopen vanuit het midden, waar de mat is, naar elkaar toe. Tussen de buitenmuur en het dak kun je naar buiten kijken, de stad en de avond in. Vanaf hier kan ik de overkant van de tribunes, mede door het zwakke licht, niet zien. Voor het eerst vind ik tl-licht mooi, het klopt en accentueert de trillende spanning van wat zich hier binnen afspeelt. Direct vind ik het geweldig.

Geroezemoes, zwengelmuziek en doffe klappen

Als een geheime samenzwering staan mensen dicht op elkaar. Ventilatoren draaien langzaam aan het golfplaten dak. Een poes loopt voorzichtig over de houten planken vloer. Het geroezemoes van volwassen mannen vermengt zich met zwengelmuziek van slangenbezweerders en doffe klappen op de mat. Vanaf het houten bankje op de betonnen vloer kijk ik langs de palen die het dak ondersteunen, naar de scherp verlichte canvasmat. De twee Thaise jongens zijn jong en zien er gespierder, feller en levenslustiger uit dan de meeste jongens die ik op straat zag.

“Zo gracieus, ik moet het wel mooi vinden”

Tijdens het voorbereidende ritueel dansen ze om elkaar heen. In volle concentratie draaien de handen met bokshandschoenen rondjes in de lucht. De bel gaat en hun bruine lichamen dansen om elkaar heen. De scheidsrechter danst mee. De voeten in doek gewikkeld raken de mat amper aan. Iedere ronde is feller dan de vorige, tot de jongens dicht tegen elkaar staan, hun armen verstrengeld, tot borsten elkaar raken. De kniestoten in de zij zijn fel. Maar het geheel is zo beheerst, gracieus en respectvol dat ik het wel mooi moet vinden. Omstanders maken het geluid alsof zij de klappen zelf incasseren. Steeds enthousiaster tot het massaal uitschreeuwen. In verschillende hoeken gaan armen de lucht in. Duizenden bahts, stapels, verwisselen van hand in een uitbundige sfeer. Op de rand van de mat staat een man en tikt zijn laatste zinnen op een oude typemachine af, terwijl de winnaar voor de foto poseert, ordent hij de witte velletjes en verdwijnt de avond in...

Ingestuurd en geschreven door: Ingrid Bijkerk. Fotografie: Ingrid Bijkerk.